Bokstaven+z

Bokstaven Z er fjernet i det fjerde århundret p.n.e. som overflødig (latinsk språk ikke har det lyd) av sensurere Appiusza Claudius Caecusa. Dette stedet ble innført som begynner med G, som er et grafisk variant av bokstaven C. bokstaven C deretter brukt til støping både głoski / K /, og głoski / G /, men siden reformen betydde bare telefonen C / K /. Denne endringen også resultert i å redusere bruken av bokstavene Q, K og går nesten helt foreldet.

Bokstaven Y og Z ble lagt i det første århundret p.n.e. med sikte på å få på skrive eksakte ord av gresk, derav navnet "igrek" (Jeg Graeca - "og gresk"). I middelalderen, er det et poeng av dobling I identifisere vokal V / U / (derav det engelske navnet W - Double U). Men poenget er bare uavgjort opprinnelig brukt i stedet for VV-sekvenser, som betyr at stavelse "wu" - og deretter kommer navnet på Polen.

Til slutt i midten av sekstende århundre, 'I', som betyr å tidsfeste vokal og semivowel være preget på den jeg og J. tilsvarende skillet skal gjøres for V, brevet det "deler" på U og V for vokalene półsamogłoski (eller konsonanter).

Systemet i dag inneholder 26 tegn. Siden det ikke er et system som tilsvarer hver språkversjon av det latinske alfabetet for de fleste språk legge nye tegn - hovedsakelig ved å endre eksisterende.



Oversatt til polsk:

Litera Z została usunięta w IV wieku p.n.e. jako zbędna (język łaciński nie ma tego dźwięku) przez cenzora Appiusza Klaudiusza Caecusa. Na to miejsce wprowadzono literę G, która jest graficznym wariantem litery C. Do tamtej pory litera C służyła do oddawania zarówno głoski /K/, jak i głoski /G/, natomiast od czasu reformy C oznaczało wyłącznie głoskę /K/. Zmiana ta spowodowała także ograniczenie stosowania litery Q, a K prawie zupełnie wychodzi z użycia. Litera Y oraz Z zostały dodane w I wieku p.n.e. w celu dokładnego oddawania na piśmie wyrazów greckich, stąd nazwa "igrek" (od ī Graeca – "greckie i"). W średniowieczu pojawia się litera W powstała z podwojonego V oznaczającego samogłoskę /U/ (stąd angielska nazwa W – double U). Jednak litera ta jest pierwotnie po prostu ligaturą stosowaną zamiast sekwencji VV, co oznacza sylabę "wu" – i stąd pochodzi jej polska nazwa. Wreszcie w połowie XVI wieku litera I, oznaczająca do tej pory zarówno samogłoskę, jak i półsamogłoskę zostaje rozróżniona na I oraz J. Analogicznego rozróżnienia dokonuje się dla V, litera ta "rozpada się" na U dla samogłoski oraz V dla półsamogłoski (lub spółgłoski). System obecnie zawiera 26 znaków. Ponieważ nie jest to układ odpowiadający każdemu językowi, wersje alfabetu łacińskiego dla większości języków dodają nowe znaki – głównie przez modyfikacje istniejących.